INU 2006/08/01-2019/10/30

Gestart door Aikoo, november 08, 2019, 03:17:20

Vorige topic - Volgende topic

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Aikoo

Dank u lieve mensen voor jullie steun en knuffels.
Hier is er nog een groot verdriet ,mijn omgeving vindt dat het nu maar gedaan moet zijn,lang genoeg geduurd, .......
En toch ,mijn ziel is nog verloren,de weg kwijt ...Ik mis mijn klein  ventje zo.....wat loop ik nu alleen te wandelen ????
Een leeg huis wanneer ik weer thuis kom.
Geen leuke springer ....geen schuldig smoeltje omdat hij weer op de zetel gezeten heeft of op mijn trui is gaan liggen.....
Gisteren liet ik een ei vallen in de keuken.....geen Inu die het kwam oplikken en ik ben in een onbedaarlijk wenen geschoten
En terwijl ik dit hier schrijf lopen de tranen over mijn wangen.....

GOH hoe is dit toch mogelijk ????








Castia

 :huggg: er is die "leegheid" in huis die je zo voelt bovenop je verdriet.
Sterkte  :huggg:

Aikoo

Castia dank u voor uw steun.
Inderdaad ...Leeeeeeg ....in huis,naast mij bij een wandeling ,zijn slaapplekje leeg,zijn plekje voor de kachel leeg.....
Terwijl ik alles heb opgeruimd...... blijft alleen de leegte over ,samen met mijn verdriet.








antje

Gedaan moet zijn, lang genoeg geduurd? Komaan zeg, je hebt zopas afscheid moeten nemen van je beste maatje, je huisgenoot  :huggg:  :huggg:


Aikoo

   antje
Daar heb je dan "vrienden " voor he
Inderdaad je treurt toch geen14 dagen voor een hond.

Wel ik ben al jaren alleen ,trek mijn plan doe mijn ding en nooit eenzaam geweest,maar nu......heb ik het behoorlijk lastig.
Een mens kan tegenwoordig zijn verdriet niet meer kwijt.
Hier zijn nog mensen die een "hondenverdriet" begrijpen.

Dank u om even te luisteren en wat steun te bieden. :huggg:

Neverever

Ik snap je helemaal, ik ga ook alleen door het leven in de zin van ik woon alleen en sta voor alles zelf in. Toen ik Rika kwijtraakte overviel mij ook een grote leegte, een groot gevoel van eenzaamheid ja.Wat mij heeft geholpen is een fotoverhaal maken met de weinige foto's die ik van haar had en ik heb de mooiste laten afdrukken op fotopapier en die hangt tegen de muur met ernaast een ijzeren bordje met de tekst "Some angels choose fur instead of wings" en die tekst is zo toepasselijk, want Quincy is mijn schatteke maar Rika dat was mijn engel op aarde en zo noemde ik haar ook vaak. Mijn engeltje.Haar halsband heb ik ook nog steeds, die kan ik niet wegdoen.
Heel af en toe komt ze nog eens op bezoek in mijn dromen of herinner ik me weer iets heel levendig en dan denk ik van ach ja, zo was ze helemaal. Ten voeten uit.
Honden gaan niet dood, ze vallen in slaap in je hart.
Ken je die tekst? Hij staat hier ook ergens op het forum. Die is zo mooi en vooral zo waar.  :huggg: :hond:



wesp

Heel veel sterkte met het verlies van je liefste maatje Aikoo  :huggg:

Aikoo


Aikoo

Beste Neverever.
Wat doet het deugd dat er toch mensen zijn die je begrijpen,die weten/voelen wat verdriet en gemis is en dat soort van eenzaamheid.
En dan kennen we elkaar niet echt.

Juist dit is een mooie tekst.

Heb vele honden gehad,je zou denken dat het wel went......neee het blijft elke keer zo'n pijn doen.
Inu was mijn achtste hond
Allemaal 2 de handjes.Gekregen ,gevonden, asiel.... één hond heb ik van een fokker gekocht,mijn Bouvier :Krol een indrukwekkende schat.
En dan reken ik nog niet de honden uit mijn kinderjaren,dan komen er nog 4 bij.
En allemaal slapen ze in mijn hart.

Als aandenken aan al die maatjes die samen met mij het levenspad bewandeld hebben ga ik een tattoo laten zetten
Was toch al zo lang op zoek naar een betekenisvolle tattoo,om een bijna vergane tattoo te overschrijven.Dit is het moment .
Heb al een afspraak gemaakt bij een tattoshop,maar ze is nog even volzet.
Ondertussen zoek ik wat ideeën.

Een dikke knuffel terug en dank u
:huggg:

silas

Ik begrijp heel goed wat je nu doormaakt. Na twee weken is het verdriet echt niet over, integendeel. Ik heb 27/10 afscheid moeten nemen van mijn oudste, je wil niet weten hoeveel zakdoeken ik al volgesnotterd heb. Zelfs op het werk is er geen houden aan, de tranen blijven komen.
En hier zijn dan nog andere hondjes die op mij wachten maar die ene speciale, die kleine lieverd, die is er niet meer...
Ik wou dat ik je verdriet kon delen maar we moeten er alleen door, hoe zwaar ook. Hier in de omgeving zijn ook weinig mensen die het echt begrijpen, tenzij ze het zelf al meegemaakt hebben en weten wat het betekent om een band te hebben met je hond.

:huggg:

Aikoo

silas
Dank u voor je lieve woorden.
Inderdaad de papieren zakdoekjes hebben hun werk.
Het is erg wisselvallig,soms gaat het beter en dan plots zie ik iets,gebeurt er wat en gaan de sluizen weer open.
En ja ......het zal wel eens overgaan,van verdriet  naar ontroering en mooie herinneringen.
Groets van Aikoo