Nog mensen met fretten?

Gestart door Jolien., augustus 07, 2018, 14:00:01

Vorige topic - Volgende topic

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Jolien.

Hallo allemaal!

Eerst en vooral wou ik toch melden dat ik het erg fijn vind om te zien welke andere dieren jullie hebben buiten de hond(jes), maar ik zie nergens iets over fretten staan (of ik heb erover heen gelezen). Zijn hier nog mensen met fretjes?

Ik heb eentje, Louis, van nu 3 jaar. Hij is een serieus probleemkindje met een chronische middenoorontsteking en helicobacter, en is extreem stressgevoelig. Hij had vroeger een mooi buitenhok, maar kon door zijn zwakke gezondheid niet tegen de wisselende temperaturen, waardoor hij nu binnen zit in zijn eigen kamer. Want ohja, hij heeft ook schrik van honden en katten. ;) Hoewel ik hem doodgraag zie, moet ik eerlijk zeggen dat dit waarschijnlijk mijn laatste fretje gaat zijn. De verzorging en kosten rijzen de pan uit en dat heb ik 100% voor hem over, maar hierna hoeft het voor mij niet meer. Spijtig, want ik zie veel fretjes die wel in uitstekende gezondheid zijn, maarja, het is nu eenmaal zo. Gelukkig zie ik dat hij zich wel amuseert in zijn eigen kamertje en, met de medicatie en speciaal voer, weinig last heeft van zijn ziekte.

Indien er mensen zouden zijn met fretjes zie ik héél graag wat foto's voorbij komen!

Taygi

Tof! Wel spijtig van zijn minder goeie gezondheid...

Ik wou vroeger altijd al een fret, maar ik mocht nooit. (Ik wou eigenlijk een kat, maar dat mocht ook niet, dus probeerde ik een kleiner dier, maar mijn ouders hielden voet bij stuk)

Ik hoorde vaak dat die enorm stinken, maar dan van een andere kant hoorde ik dat dat helemaal niet het geval is. 't is wel al een tijdje geleden dat ik nog onderzoek heb gedaan naar het houden van een fret, dus misschien herinner ik het mij volledig verkeerd.  :mrgreen:

Ben je veel bezig met een fret? Ik meen mij te herinner dat je die ook wel heel wat trucjes enzo kon aanleren.

Was dit je eerste?

Jolien.

Ze stinken wel behoorlijk... Of nuja, ik zou ze niet in mijn living zetten bijvoorbeeld, maar mijn ram is niet gecastreerd. Normaal laat je dat wel doen en dan is de geur minder. Die van mij is altijd chemisch gecastreerd geweest (het gezondst voor een fret) maar nadat het uitgewerkt was, heb ik er nooit een nieuw implantaat in laten steken. Volgens velen was ik geschift, want 'een ongecastreerde ram wordt woest in de bronst' maar dan heb ik toch een uitzondering te pakken.  :vuistje: Maar goed, toen hij nog gecastreerd was, woonde hij buiten dus ik kan niet echt vergelijken of hij toen veel minder stonk. In zijn kamertje (maar die is wel maar 3x3) staat het raam altijd open maar stinkt het toch behoorlijk... Als je hem vast hebt ruik je het ook trouwens, heb ik horen zeggen van anderen, maar dat ruik ik al niet meer.  :oops:

Ik heb ooit Louis leren zitten. Maar verder dan dat zijn we niet gekomen.  :mrgreen: Maar nu moet ik ook wel zeggen dat die van mij een oude grompot is, normaal moet je 2 uur per dag met een fret bezig zijn, minimaal. Nja dat wilt die echt niet. Ik maak 's morgens, na mijn werk, en 's avonds zijn eten, dat geef ik dan wel met de hand (jaja, zorgenkindje) en nadien speel ik 5 minuutjes. Daarna laat ik hem een uurtje alleen in zijn kamer spelen en eigenlijk vind ik hem altijd gewoon slapend in een hoopje dekens terug. Daar heeft zijn slechte gezondheid natuurlijk ook wat mee te maken.

Dit was inderdaad mijn eerste fret! Ik had ervoor wel hier en daar opgepast tijdens de vakantie op andere fretten. Mijn ouders wouden ook geen permanente fret in huis, dus 3 maanden nadat ik met mijn man ben gaan samen wonen, kwam Louis erbij. Ik had heel veel geluk dat de fokker die ik volgde en waar ik graag een pupje van wou net dat jaar 2 grote nesten had en ik uit 3 rammetjes kon kiezen.

Stessel

Hier twee fretten gehad. Het was een mannetje en een vrouwtje. Ze waren vrij tam en we konden er zelfs mee op straat gaan wandelen. Ik vond wel dat ze verschrikkelijk stonken ondanks dat ze steriel waren.
Hier komen alvast geen fretten meer

Perdita

l
augustus 09, 2018, 16:02:47 #4 Laatste wijziging: augustus 09, 2018, 18:20:36 door Perdita
Ik vind het wel leuke diertjes, als je ze tenminste een fatsoenlijk verblijf kan geven.
Maar ik vind ze inderdaad stinken.
Allemaal, gecastreerd of niet. Ik heb daarvoor al vieze gezichten gekregen van mensen die er hadden (en opvingen) maar ik ruik ook maar wat ik ruik hè :lol:.


Taygi

Na deze reacties denk ik dat wij ook nooit een fret zullen in huis halen :vuistje: ik ben heel blij dat samojeden zo niet die typische hondengeur hebben. Sinds vorige zaterdag stinkt hij (van te gaan zwemmen) en ik en A vinden het allebei vreselijk. Hij is iets minder welkom op het bed nu  :vuistje:

Maar wow, toch wel veel tijd en verzorging nodig dan, zo'n fret.

-Dorien-

Ik wou als kind ook heel graag een fret maar ik kreeg er geen. Mijn vader had er zelf als kind gehad en wou er geen meer omwille van de geur en het bijten. Toen ik 19 was had ik een eerste date met een jongen die ik via internet had leren kennen. Hij zei dat hij 2 fretten had en het was in de sjakosh  :vuistje: 3 dagen na de eerste date waren we een koppel. Hij woonde op een appartement en had noodgedwongen zijn fretten bij zijn vader achtergelaten waar ze buiten in een hok leefden. We vroegen aan zijn huisbaas of we fretten mochten houden en het mocht. Guust en Scrat werden gecastreerd en kwamen in het appartement wonen.

Na een dik jaar verhuisden we naar een huis en op een keer gingen we naar de markt. We vertrokken met 2 en kwamen met 3 thuis. Baby fret Brutus kwam bij ons wonen. En hij was al snel maatjes met Guust en Scrat. Een tijdje later vroeg een vriend of we geen plaats hadden voor nog een fret, zijn zus had er geen tijd meer voor. Ach ja, 3 of 4, maakt niet uit, en daar was Roxy dan. Helaas stierf Guustje op 6 jargige leeftijd. Hij is ooit fout ingeent geweest en daar nooit volledig van hersteld. Zijn gezondheid bleef zwak en uiteindelijk moesten we hem laten inslapen omdat zijn longen het aan het begeven waren. Scrat stierf niet veel later, ook 6 jaar, ze kreeg een herseninfarct en overleed nog voor ik bij de dierenarts was.

Roxy en Brutus hadden het nog een hele tijd goed naar hun zin tot ik merkte dat Roxy zich niet goed voelde. Achteraf gezien waarschijnlijk bijniertumoren maar helaas zijn er maar weinig bekwame dierenartsen op frettengebied. Ik nam hem mee naar de dierenarts en ze verdoofde hem (gaf waarschijnlijk veel te veel), nam bloed af en gaf hem terug mee naar huis. Hij werd erg moeilijk wakker maar volgens de dierenarts kon dat geen kwaad. De volgende ochtend kreeg hij een soort van epilepsieaanval en overleed ook nog voor we bij de dierenarts waren. Hij werd 7,5.

Brutus is dan een tijdje alleen geweest. Ik wist het niet goed of ik nog wel een fretje bij wou. Geen dierenarts in de buurt die er verstand van heeft en ze hebben toch regelmatig iets voor. Maar dan kwam toch Skylar er, een pittige frettenpup. Brutus was inmiddels ook al 6 maar leefde weer helemaal op. Het ging een paar jaar goed maar helaas ging hij plots ook achteruit. Mee naar de dierenkliniek en hij werd kerngezond verklaard. Mijn buikgevoel zei dat dat niet zo was en ik trok naar een frettenspecialist in Hasselt, een uur rijden maar het was het waard. Brutus had bijniertumoren, insulinomen en bloedarmoede, verre van kerngezond dus. Hij kreeg een implantaatje tegen de bijniertumoren en medicatie voor de insulinomen. Hij heeft het nog een half jaar goed gedaan en dan was het tijd om hem te laten gaan, een paar weken voor hij 9 zou zijn geworden.

Nu hebben we enkel Skylar nog. Skylar is nu 5 kreeg vorige maand ook een implantaat tegen bijniertumoren. Ook werd ze vorige week geopereerd aan een mastocytoom, ook vaak voorkomend bij fretten blijkbaar. Gelukkig hebben ze alles kunnen wegnemen en is het normaal gezien goedaardig. Maar ik was dus eerst naar een gewone dierenarts geweest en het gezwel werd afgedaan als een schaafwond. Echt? Zelfs ik zag dat dat niet okay was. Dus voor de operatie weer naar de specialist in Hasselt.

Ik weet het niet of er na Skylar (of tijdens Skylar) nog een fretje bij komt. De geur is inderdaad wel iets om rekening mee te houden. Ze ruiken wel, ik vind het niet echt stinken. De fretten hebben hier altijd binnen gezeten dus ja, bezoek zal daar vast het zijne van denken. Kan me niet schelen  :vuistje: Een gecastreerde fret ruikt echt veel minder fel dan een ongecastreerde maar er blijft wel een geurtje aan zitten. En Skylar is nu een aardige fret maar Brutus was dat helemaal niet. Die beet. Guust beet ook maar hij was blind en beet vaak van het verschieten. Ooit had hij zich vastgebeten in mijn arm en moest ik zijn bek onder stromend water houden om hem te doen lossen. Ook dat kan je voorhebben met fretten. En het feit dat je niet snel bij een bekwame dierenarts bent, steekt ook wel tegen. Nu ja, ik weet nu wel dat ik nooit meer naar een gewone dierenarts ga met een fret, ik rij naar de specialist. Het had mij al veel geld en levens kunnen besparen.

Ik werk nu als vrijwilliger in een opvangcentrum voor wilde dieren en er komen ook regelmatig gedumpte fretten binnen en soms kriebelt het wel om er eentje te adopteren maar ik ben er nog niet helemaal uit. We hebben al wel een papegaai geadopteerd  :mrgreen: Mogelijks komt er in plaats van de frettenkooi in de toekomst nog een papegaaienkooi en nog een papegaai erbij. Bijten ook, stinken iets minder  :vuistje:

Op de foto's: vlnr Guust, Brutus, Scrat en Roxy
En knappe madam Skylar