collapse

Uit liefde voor dieren | Maxi Zoo

Paravet - help je huisdier om gezond te blijven

Versele Laga - Opti Life - Een neus voor het beste!

Auteur Topic: Reflectie over mezelf als roedelleider  (gelezen 1511 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline HildeT

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 7761
  • 2646 HV-Punten
  • Geslacht: Vrouw
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #20 Gepost op: augustus 13, 2013, 20:56:46 »
Brit Premium = hondenvoeding van topkwaliteit
Ik vrees dat ik het wat uit zijn context heb gehaald hoor. Weet ook niet goed of dat allemaal CM zijn standpunt is, gewoon een idee van mezelf, een beetje getriggerd door wat ik gelezen heb (dat als honden vooruit stappen ze hetzelfde gevoel hebben als in de roedel op stap zijn). Iets dat ik mezelf heb voorgenomen. In plaats van hem te beklagen dat hij bijvoorbeeld ergens niet kan loslopen, dat toch ook als een waardevolle wandeling te zien. Hij heeft ook beweging en kan ook snuffelen. En is samen met ons iets aan het doen. Dus een beetje minder compassie en hem wat minder bepamperen en iets kordater zijn. Dat is dan mijn voornemen voor mijn omgang met Flor.

Only say I love you if you mean it. But if you mean it, say it a lot. People forget.

Offline Sofie en Lady

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 25748
  • 1052 HV-Punten
  • Geslacht: Vrouw
  • hoezo hondengek?
    • Working Bearded Collies
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #21 Gepost op: augustus 14, 2013, 10:18:21 »
Goh het is een beetje een combinatie van alles eigenlijk. Je kan dan wel kalm zijn, maar als je niet zelfzeker bent, ben je niets met je kalmte.
Je kan zelfzeker zijn, maar dan net weer nerveuzer.

Ik ben redelijk kalm van persoonlijkheid maar eigenlijk niet zo zelfzeker. Het is al beter dan vroeger.
Toen ik Zohra pas had was ik niet zo zelfzeker waardoor ze het vertrouwen in mij als 'leider' wat kwijt was.
Nu gaat het al beter en ik merk het aan de honden. Ze weten gewoon dat als er iets is, ik het zal oplossen.

Verder ja, controle is wel belangrijk, maar tegelijkertijd is vrijheid dat ook. Je kan een hond fysiek onder controle hebben, maar in het kopje bijvoorbeeld niet. Waar sta je dan h :weetniet:

Ik vind de regel 'voor wat hoort wat' wel een fijne regel :mrgreen:

Dat nerveus gedoe dat Flor heeft als je je klaar maakt voor te gaan wandelen heeft Naessa ook. Ze jankt dan overdreven veel, geeuwt met overdreven veel geluid. Verder blijft ze wel stil staan aan de voordeur tot ik klaar ben om te vertrekken.
Als ik wil dat ze niet zo jankt laat ik haar zitten op het tapijt in de gang en daar moet ze blijven zitten. Dat helpt echt enorm veel en je hoort ze zo goed als niet meer.

Qua wandelingen: los wandelen vind ik veel fijner dan aangelijnd. Nu soms durf ik wel is aangelijnd gaan wandelen, een kort avondwandelingetje is dat dan. En ergens is dat ook wel speciaal, zo met je honden naast je wandelen. En voor de honden is dit ook best vermoeiend omdat ze oplettend moeten zijn (ze moeten naast je blijven,...)

Online pipo de clown

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 17008
  • 3147 HV-Punten
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #22 Gepost op: augustus 15, 2013, 10:47:15 »
Ik geloof daar niet in, dat je een 'kalm en rustig persoon' moet zijn om met een hond te kunnen omgaan. Ik geloof wl dat je, in omgang met de hond, zelfzeker moet zijn en consequent. Niet twijfelen, mnen dat je iets wil, niet beginnen stressen als er iets in de omgang even niet loopt zoals je wil, als de hond niet reageert zoals je hoopte, als de hond over iets in de stress schiet... Dn doet het een hond goed een kalme, rustige en zelfzekere baas te hebben.

Maar ik zou dat (voor mezelf) nooit doortrekken over de hele lijn. Ik ben helemaal niet altijd een kalme persoon, ik kan een vreselijk stresskieken zijn, ik heb last van faalangst... maar niet in mijn omgang met mijn dieren (paarden, honden...). Niet dat ik nooit opvoedingsprobleemp jes heb, maar ik schiet daar niet van in de stress en denk dan ook niet dat ik stress overbreng op het dier.

Edit: en idd, na het lezen van de bovenstaande reply, dit wou ik ook nog zeggen: ik denk dat honden 'hun mensen' en hun aard/humeur/emo toestand wel snel leren herkennen en dat zij daar ook leren mee omgaan. Zelfs als je al eens geprikkelder bent of triest of weet ik veel wat. Ik denk niet dat honden 'vereisen' dat je altijd een gelijkmatig humeur hebt.
Ik ben het er wel mee eens. Een hond ziet ons helemaal niet als een medehond, laat staan als de alfawolf.  Honden kunnen zich goed aanpassen. Hte is pas wanneer je een echt ongeleid projectiel bent en totaal onvoorspelbaar dat je hond last zal hebben, anders heeft die ons al door vanaf het ogenblijk dat hij onze kop ziet.

Offline Yoicka

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 13423
  • 1023 HV-Punten
  • Geslacht: Vrouw
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #23 Gepost op: augustus 15, 2013, 11:17:12 »
een hond is gewoon een spiegel van uzelf uiteindelijk! En dat is eigenlijk het mooie aan een hond (dieren algemeen eigenlijk)! ben jij nerveus: de hond (in de meeste gevallen) ook. Ben jij kalm: de hond zal ook kalm(er) zijn.
Ik ben ook heel kalm van aard, niet zelfzeker maar wel met mijn honden. Maar als ik nerveus ben (bv voor wedstrijd/proef ofzo), dan voelt Yenko dat ook en gaat het sowieso minder goed.

Maar dat uitvallen gaat daar niet mee opgelost zijn, op die moment is uw hond zo "opgewonden" dat hij niet makkelijk zal kalmeren, ookal ben jijzelf kalm. Daarbovenop moet je er gewoon aan werken, oefenen oefenen en oefenen! :yes:

Offline Ik

  • geavanceerde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 1379
  • 1038 HV-Punten
  • Geslacht: Vrouw
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #24 Gepost op: augustus 15, 2013, 11:52:33 »
Ja, honden zijn als spiegels voor ons. Ze kunnen je heel erg confronteren met jezelf. De ene hond doet dit al meer dan de andere. Bij Kibo merk ik het enorm hard wanneer ik mezelf niet goed voel, onrustig ben, stress heb,... Aan Jerra (waar ik weliswaar minder tijd in heb gestoken/steek dan in Kibo) merk ik dat dan weer veel minder (behalve als ik kwaad ben). Ze is er gewoon minder gevoelig voor.
Het is de kunst de signalen van je hond op te vangen en daar ook iets mee te doen.
Wat het kalm zijn betreft: het hangt er maar van af wat je als kalm ziet h. Zie je kalm als stilletjes, 'weinig levendig' (bij wijze van spreken), niet/weinig enthousiast,... of zie je kalm als zelfverzekerd, geduldig,... Dat maakt in mijn ogen toch wel een verschil. Veel honden vinden het best wel leuk als je enthousiast en levendig (maar niet nerveus) bent. Maar zelfverzekerd zijn en geduldig zijn is ook erg belangrijk. Met andere woorden: als je kalm ziet als weinig enthousiast enz, nee dan ben ik er niet van overtuigd dat je altijd kalm moet zijn. Zie je het als geduldig en zelfverzekerd, ja dan geloof ik daar zeker en vast wel in!
Assertiviteit, kalmte, consequentie enz kan je probleem waarschijnlijk wel gedeeltelijk oplossen. Echter lijkt dit me niet voldoende. Persoonlijk zou ik in jou geval niet alleen maar boeken lezen (boeken lezen is op zich niet slecht, je haalt er immers kennis uit en kan er wellicht iets uit bijleren), maar ook op zoek gaan naar gepaste hulp. Ik begrijp dat je al een GT geconsulteerd hebt, maar dat je probleem hier niet echt mee opgelost is? Soms is het niet slecht om dan op zoek te gaan naar iemand anders. Het is vaak een beetje zoeken naar een manier die bij jou en je hond past. Dat hoeft daarom niet de aanpak van n bepaalde persoon te zijn; je kan ook bepaalde dingen combineren. Zo kan je bepaalde dingen van de GT die je al gezien hebt toepassen als je merkt dat het werkt, andere dingen van een andere GT, tips die je hier hebt gekregen enz. Ga op zoek naar wat werkt voor jou en je hond!

Online pipo de clown

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 17008
  • 3147 HV-Punten
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #25 Gepost op: augustus 15, 2013, 12:42:32 »
een hond is gewoon een spiegel van uzelf uiteindelijk! En dat is eigenlijk het mooie aan een hond (dieren algemeen eigenlijk)! ben jij nerveus: de hond (in de meeste gevallen) ook. Ben jij kalm: de hond zal ook kalm(er) zijn.
Ik ben ook heel kalm van aard, niet zelfzeker maar wel met mijn honden. Maar als ik nerveus ben (bv voor wedstrijd/proef ofzo), dan voelt Yenko dat ook en gaat het sowieso minder goed.

Maar dat uitvallen gaat daar niet mee opgelost zijn, op die moment is uw hond zo "opgewonden" dat hij niet makkelijk zal kalmeren, ookal ben jijzelf kalm. Daarbovenop moet je er gewoon aan werken, oefenen oefenen en oefenen! :yes:
Je tweede alinea geeft eigenlijk het antwoord op je eerste.

Ik ben zeer kalm in hte donker, ook mijn andere hond, maar toch is de nieuwe bang in het donker.  Dat heeft dus 0,0 te maken met spiegel, of nervositeit over te brengen, maar is 100% gebrek aan socialisatie op dat vlak. 

Offline Ik

  • geavanceerde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 1379
  • 1038 HV-Punten
  • Geslacht: Vrouw
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #26 Gepost op: augustus 15, 2013, 12:59:08 »
Je tweede alinea geeft eigenlijk het antwoord op je eerste.

Ik ben zeer kalm in hte donker, ook mijn andere hond, maar toch is de nieuwe bang in het donker.  Dat heeft dus 0,0 te maken met spiegel, of nervositeit over te brengen, maar is 100% gebrek aan socialisatie op dat vlak.

Ja, maar wanneer jij regelmatig het donker opzoekt met je nieuwe hond en dan steeds kalm bent zal je hond uiteindelijk waarschijnlijk ook wel minder bang worden. Wanneer je hetzelfde doet als je zelf altijd nerveus / angstig bent in het donker, zal het moeilijker zijn om je hond aan te leren dat er helemaal niets eng is aan het donker.

Offline Yoicka

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 13423
  • 1023 HV-Punten
  • Geslacht: Vrouw
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #27 Gepost op: augustus 15, 2013, 13:02:16 »
Je tweede alinea geeft eigenlijk het antwoord op je eerste.

Ik ben zeer kalm in hte donker, ook mijn andere hond, maar toch is de nieuwe bang in het donker.  Dat heeft dus 0,0 te maken met spiegel, of nervositeit over te brengen, maar is 100% gebrek aan socialisatie op dat vlak.

ja, maar das nog iets anders he! Das net als met dat uitvallen, daar spelen ook nog andere factoren mee, maar als gij dan ook nog bang gaat zijn, gaat het zeker niet helpen ook natuurlijk.
Maar in "gewone" situaties is dat wel zo, loop ik happy en onnozel, gaat mijn hond dat ook zijn, ben ik enthousiast, gaat hij sowieso enthousiaster mee zijn..
nuja, uitzondering zijn er sowieso altijd wel natuurlijk he! Maar over het algemeen vind ik dat je dat goed ziet aan de honden hoe jij je voelt! :yes:

Offline HildeT

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 7761
  • 2646 HV-Punten
  • Geslacht: Vrouw
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #28 Gepost op: augustus 15, 2013, 22:43:08 »
Goh Ik, ik heb dit topic niet geopend voor specifiek ons probleem met Flor hoor. Flor was van pup al niet makkelijk, maar zonder kinderen viel dat nog mee, het is vooral met de kindjes als ze klein zijn moeilijk. Ondertussen is hij al 8 jaar en we beredderen ons door hond en kinderen zo veel mogelijk gescheiden te houden.

Het topic kwam er gewoon doordat ik dat boek gelezen had en ik er zo wat wou over nadenken, reflecteren en waar kan je dat beter doen dan hier h  :happywink: Vind het vooral voor de toekomst belangrijk, als we ooit een nieuwe hond zouden nemen.

Only say I love you if you mean it. But if you mean it, say it a lot. People forget.

 


Duck hondenvoeding op Hondenvrienden.be



De website Hondenvrienden.be maakt gebruik van cookies.
Door verder te surfen op Hondenvrienden.be gaat u akkoord met het gebruik van deze cookies.
Na het inloggen of registreren verdwijnt deze melding.
SimplePortal 2.3.6 © 2008-2014, SimplePortal