collapse

Uit liefde voor dieren | Maxi Zoo

Paravet - help je huisdier om gezond te blijven

Versele Laga - Opti Life - Een neus voor het beste!

Auteur Topic: Reflectie over mezelf als roedelleider  (gelezen 1510 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline HildeT

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 7761
  • 2646 HV-Punten
  • Geslacht: Vrouw
Reflectie over mezelf als roedelleider
« Gepost op: augustus 13, 2013, 18:59:33 »
Brit Premium = hondenvoeding van topkwaliteit
Ben het boek van Cesar Milan aan het lezen. Het leest echt als een trein en ik herken veel dingen. Met name de passage over de hond die agressie vertoont. Inderdaad, ook wij hebben als reactie om de situaties waarbij we problemen gehad hebben, voortaan te vermijden. Ook wij gaan minder snel vrienden uitnodigen, of vriendjes van onze kinderen.

Oplossing is een echte roedelleider worden, wat inhoudt dat ik rustig en evenwichtig moet zijn. En daar bots ik op een probleem. Ik ben ofwel heel enthousiast en vrolijk ofwel heel kwaad ofwel heel nerveus. Ben slechts heel zelden rustig....

Dus een rustig persoon worden zou van mij een serieuze verandering van mijn persoonlijkheid vergen. Ik zal dan misschien een gelukkige hond krijgen, maar word ik dan wel een gelukkiger mens. Want ik vind mezelf eigenlijk best ok. En het feit dat ik moet veranderen maakt me al wat ongelukkig.

Is het dan uiteindelijk zo dat ik met mijn persoonlijkheid dan gewoon beter geen hond neem en het maar beter bij een kat of konijn houd  :weetniet:

Enfin, enkele reflecties die ik me daarnet in de trein maakte en waar kan ik die beter delen dan hier op het forum.


Only say I love you if you mean it. But if you mean it, say it a lot. People forget.

Offline AD1988

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 6899
  • 687 HV-Punten
  • Geslacht: Vrouw
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #1 Gepost op: augustus 13, 2013, 19:09:50 »
Ben het boek van Cesar Milan aan het lezen. Het leest echt als een trein en ik herken veel dingen. Met name de passage over de hond die agressie vertoont. Inderdaad, ook wij hebben als reactie om de situaties waarbij we problemen gehad hebben, voortaan te vermijden. Ook wij gaan minder snel vrienden uitnodigen, of vriendjes van onze kinderen.

Oplossing is een echte roedelleider worden, wat inhoudt dat ik rustig en evenwichtig moet zijn. En daar bots ik op een probleem. Ik ben ofwel heel enthousiast en vrolijk ofwel heel kwaad ofwel heel nerveus. Ben slechts heel zelden rustig....

Dus een rustig persoon worden zou van mij een serieuze verandering van mijn persoonlijkheid vergen. Ik zal dan misschien een gelukkige hond krijgen, maar word ik dan wel een gelukkiger mens. Want ik vind mezelf eigenlijk best ok. En het feit dat ik moet veranderen maakt me al wat ongelukkig.

Is het dan uiteindelijk zo dat ik met mijn persoonlijkheid dan gewoon beter geen hond neem en het maar beter bij een kat of konijn houd  :weetniet:

Enfin, enkele reflecties die ik me daarnet in de trein maakte en waar kan ik die beter delen dan hier op het forum.

Ik stuit hier ook vaak op dat probleem HildeT. Ik merk dat als ik bezig ben met Roy, is het nu wandelen, trainen, spelen, relaxen, ... mijn gemoed zijn gemoed enorm beďnvloedt.. Ben ik kwaad/nerveus/té enthousiast = onrustige hond. Hij pikt mijn gemoed enorm vlug op, en het is moeilijk, want een mens wordt in mijn ogen enorm gestuurd door zijn emoties, dus het feit dat jij enthousiast bent, of kwaad, of nerveus, typeert je gewoon als menselijk wezen, en daar is niks verkeerd mee  :shifty:

Misschien helpt het als je die 2 uit elkaar probeert te houden? Ik zie niet in waarom jij niet de rust zelve kunt zijn als je bezig bent met uw hond, maar je enthousiaste/kwade/nerveuze zelf in jouw andere dingen die je bezighouden in het leven?

Offline elliot

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 12033
  • 949 HV-Punten
  • Geslacht: Vrouw
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #2 Gepost op: augustus 13, 2013, 19:30:53 »
Ik geloof daar niet in, dat je een 'kalm en rustig persoon' moet zijn om met een hond te kunnen omgaan. Ik geloof wél dat je, in omgang met de hond, zelfzeker moet zijn en consequent. Niet twijfelen, ménen dat je iets wil, niet beginnen stressen als er iets in de omgang even niet loopt zoals je wil, als de hond niet reageert zoals je hoopte, als de hond over iets in de stress schiet... Dán doet het een hond goed een kalme, rustige en zelfzekere baas te hebben.

Maar ik zou dat (voor mezelf) nooit doortrekken over de hele lijn. Ik ben helemaal niet altijd een kalme persoon, ik kan een vreselijk stresskieken zijn, ik heb last van faalangst... maar niet in mijn omgang met mijn dieren (paarden, honden...). Niet dat ik nooit opvoedingsprobleemp jes heb, maar ik schiet daar niet van in de stress en denk dan ook niet dat ik stress overbreng op het dier.

Edit: en idd, na het lezen van de bovenstaande reply, dit wou ik ook nog zeggen: ik denk dat honden 'hun mensen' en hun aard/humeur/emo toestand wel snel leren herkennen en dat zij daar ook leren mee omgaan. Zelfs als je al eens geprikkelder bent of triest of weet ik veel wat. Ik denk niet dat honden 'vereisen' dat je altijd een gelijkmatig humeur hebt.
« Laatst bewerkt op: augustus 13, 2013, 19:33:22 door elliot »
NO OUTFIT IS COMPLETE WITHOUT A FEW DOG HAIRS

Offline HildeT

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 7761
  • 2646 HV-Punten
  • Geslacht: Vrouw
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #3 Gepost op: augustus 13, 2013, 19:31:20 »
Ik stuit hier ook vaak op dat probleem HildeT. Ik merk dat als ik bezig ben met Roy, is het nu wandelen, trainen, spelen, relaxen, ... mijn gemoed zijn gemoed enorm beďnvloedt.. Ben ik kwaad/nerveus/té enthousiast = onrustige hond. Hij pikt mijn gemoed enorm vlug op, en het is moeilijk, want een mens wordt in mijn ogen enorm gestuurd door zijn emoties, dus het feit dat jij enthousiast bent, of kwaad, of nerveus, typeert je gewoon als menselijk wezen, en daar is niks verkeerd mee  :shifty:

Misschien helpt het als je die 2 uit elkaar probeert te houden? Ik zie niet in waarom jij niet de rust zelve kunt zijn als je bezig bent met uw hond, maar je enthousiaste/kwade/nerveuze zelf in jouw andere dingen die je bezighouden in het leven?

Wel daarnet zo wat geprobeerd. Toen ik thuis kwam, Flor heel rustig begroet. Maar even later toen mijn man met onze kinderen toekwam die op mijn gewoonlijke enthousiaste manier begroet. Alhoewel de grootste emotie niet van mij kwam maar van Lennert die in tranen was omdat hij niet naar zee wil maar naar het circus  :mrgreen: Het weekend dat het circus naar ons dorp komt zijn we immers net naar zee.

Only say I love you if you mean it. But if you mean it, say it a lot. People forget.

Offline Irisvdb

  • geavanceerde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 2410
  • 759 HV-Punten
  • Geslacht: Vrouw
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #4 Gepost op: augustus 13, 2013, 19:43:02 »
Ik geloof daar niet in, dat je een 'kalm en rustig persoon' moet zijn om met een hond te kunnen omgaan. Ik geloof wél dat je, in omgang met de hond, zelfzeker moet zijn en consequent. Niet twijfelen, ménen dat je iets wil, niet beginnen stressen als er iets in de omgang even niet loopt zoals je wil, als de hond niet reageert zoals je hoopte, als de hond over iets in de stress schiet... Dán doet het een hond goed een kalme, rustige en zelfzekere baas te hebben.

Maar ik zou dat (voor mezelf) nooit doortrekken over de hele lijn. Ik ben helemaal niet altijd een kalme persoon, ik kan een vreselijk stresskieken zijn, ik heb last van faalangst... maar niet in mijn omgang met mijn dieren (paarden, honden...). Niet dat ik nooit opvoedingsprobleemp jes heb, maar ik schiet daar niet van in de stress en denk dan ook niet dat ik stress overbreng op het dier.

Edit: en idd, na het lezen van de bovenstaande reply, dit wou ik ook nog zeggen: ik denk dat honden 'hun mensen' en hun aard/humeur/emo toestand wel snel leren herkennen en dat zij daar ook leren mee omgaan. Zelfs als je al eens geprikkelder bent of triest of weet ik veel wat. Ik denk niet dat honden 'vereisen' dat je altijd een gelijkmatig humeur hebt.

Daar ben ik het niet helemaal mee eens. Misschien moet je inderdaad geen gelijkmatig humeur hebben, je mag best een vrolijk of triestig of zo zijn. Maar als ik "ambetant loop", als ik over iets loop te tobben, boos ben of zo, zullen mijn honden altijd minder goed luisteren dan anders. Kan dat echt kwaad? Niet echt. Maar het is soms wel frustrerend en dan is de enige oplossing: effe diep inademen en proberen te relaxen! In het begin had ik het daar moeilijk mee, maar het lukt wel al redelijk en dat is iets dat ik dankzij mijn honden geleerd heb. En ik ben blij dat ik dat geleerd heb!

Offline AD1988

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 6899
  • 687 HV-Punten
  • Geslacht: Vrouw
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #5 Gepost op: augustus 13, 2013, 19:46:04 »
Ik geloof daar niet in, dat je een 'kalm en rustig persoon' moet zijn om met een hond te kunnen omgaan. Ik geloof wél dat je, in omgang met de hond, zelfzeker moet zijn en consequent. Niet twijfelen, ménen dat je iets wil, niet beginnen stressen als er iets in de omgang even niet loopt zoals je wil, als de hond niet reageert zoals je hoopte, als de hond over iets in de stress schiet... Dán doet het een hond goed een kalme, rustige en zelfzekere baas te hebben.

Maar ik zou dat (voor mezelf) nooit doortrekken over de hele lijn. Ik ben helemaal niet altijd een kalme persoon, ik kan een vreselijk stresskieken zijn, ik heb last van faalangst... maar niet in mijn omgang met mijn dieren (paarden, honden...). Niet dat ik nooit opvoedingsprobleemp jes heb, maar ik schiet daar niet van in de stress en denk dan ook niet dat ik stress overbreng op het dier.

Edit: en idd, na het lezen van de bovenstaande reply, dit wou ik ook nog zeggen: ik denk dat honden 'hun mensen' en hun aard/humeur/emo toestand wel snel leren herkennen en dat zij daar ook leren mee omgaan. Zelfs als je al eens geprikkelder bent of triest of weet ik veel wat. Ik denk niet dat honden 'vereisen' dat je altijd een gelijkmatig humeur hebt.

Zeker weten  :shifty: Je moet rustig en consequent zijn, zeker niet beginnen stressen in de omgang.. Ik stel mezelf de vraag als iets niet goed gaat in training of omgang: wat is het ergste dat nu kan gebeuren? de wereld zal niet vergaan dus jij moet zeker niet beginnen stressen! Gaat het de ene keer niet goed, dan zal de volgende keer beter gaan, no stress  :mrgreen: al besef ik dat da moeilijk is  :shifty:

 Nu met Roy ligt het wat anders, hij is hier nog niet lang en zeker in het begin was zijn enige houvast dat wij rustig omgingen met hem en niet overenthousiast of kwaad of nerveus.. de omgeving die nieuw was, nieuwe geuren, nieuwe prikkels  :shifty: wij maar enthousiast doen en heel aanhankelijk omdat wij hem een gevoel wouden geven dat hij welkom was, maar voor hem was dat een reden om te stressen.. Ik merk nu (na 2 maand dat Roy bij ons is) dat ons humeur hem minder beďnvloedt! Nu kan ik al eens enthousiast doen zonder dat hij in stress gaat omdat hij mij begint te kennen, hij begint mijn manier van doen te kennen, mijn begroeten, mijn afscheid nemen  :shifty:

Offline Bandolero

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 12013
  • 3421 HV-Punten
  • Geslacht: Vrouw
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #6 Gepost op: augustus 13, 2013, 19:47:01 »
gooi da boek weg  :fuu: :vuistje:

Offline elliot

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 12033
  • 949 HV-Punten
  • Geslacht: Vrouw
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #7 Gepost op: augustus 13, 2013, 19:53:25 »
Daar ben ik het niet helemaal mee eens. Misschien moet je inderdaad geen gelijkmatig humeur hebben, je mag best een vrolijk of triestig of zo zijn. Maar als ik "ambetant loop", als ik over iets loop te tobben, boos ben of zo, zullen mijn honden altijd minder goed luisteren dan anders. Kan dat echt kwaad? Niet echt. Maar het is soms wel frustrerend en dan is de enige oplossing: effe diep inademen en proberen te relaxen! In het begin had ik het daar moeilijk mee, maar het lukt wel al redelijk en dat is iets dat ik dankzij mijn honden geleerd heb. En ik ben blij dat ik dat geleerd heb!
Die ervaring heb ik niet, dat ze dan minder luisteren. Ofwel let ik er gewoon helemaal niet op, omdat ik dan nogal op mezelf gericht ben op die momenten  :wink:
NO OUTFIT IS COMPLETE WITHOUT A FEW DOG HAIRS

Offline Timo jr

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 17642
  • 1595 HV-Punten
  • Geslacht: Vrouw
    • Van de Hereheide Teckels
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #8 Gepost op: augustus 13, 2013, 19:58:53 »
Ik denk absoluut niet dat dat een reden is om geen hond te nemen. Ik denk wel dat dat (en dat geldt voor iedereen) een reden is om niet eender welke hond te nemen. Niet alleen naar het uiterlijk kijken, maar je verdiepen in het karakter van een hond en kijken of dat bij je past... Heb je een soďcijns exemplaar nodig, of ben je beter af met een gevoelig zieltje...

Ik vind dat dus één van de mooiste dingen aan 'honden', dat ze je met jezelf confronteren!

Offline Maddock

  • hondenvriend pro
  • *
  • Berichten: 3325
  • 1997 HV-Punten
  • Geslacht: Man
  • 7 op 7 een hondenleven
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #9 Gepost op: augustus 13, 2013, 20:11:37 »
staar je niet te blind op de woorden van één persoon... Milan houdt op sommig gebied wel steek, maar dat is vooral omdat hij het geluk heeft een heel zelfzekere inborst te hebben... hetgeen hij doet wordt veel moeilijker bij ietsje minder zelfzekere personen... en hij pakt het heus allemaal zelf niet perfect aan... "trainen door te domineren" ipv trainen door vertrouwensband te vormen hetgeen veel meer "trial and error" vergt maar op lange termijn vruchten afwerpt.

er zijn nog zoveel andere GT's die meer positieve gedragstherapieën hanteren... persoonlijk kan ik je aanraden om eens een kijkje te gaan nemen op de website van 'De Hondenacademie' van Staf Jacobs... ook aan mij werd dit hier aangeraden... en met succes kan ik nu uit eigen ervaring zeggen..
 :thumbs:
« Laatst bewerkt op: augustus 13, 2013, 20:14:00 door Maddock »

Offline HildeT

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 7761
  • 2646 HV-Punten
  • Geslacht: Vrouw
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #10 Gepost op: augustus 13, 2013, 20:30:05 »
Wel, ik ben daarnet gaan wandelen. Meestal is hij heel opgewonden om te vertrekken. Nu heb ik hem doen zitten en blijven in de keuken terwijl ik me klaarmaakte en wonder boven wonder, het werkte. Hij bleef braaf wachten. Was misschien de eerste choque  :vuistje:

Naar het einde van de wandeling is hij altijd rustig, maar in het begin heel onrustig, in de lijn hangen en zo. In plaats van hem te laten doen en te weten dat het overgaat, heb ik hem nu eens dicht bij mij gehouden en me zo fiks gehouden als die Cesar altijd doet. En dat ging hoor. Hij was vrij snel rustig.

Wat ik ook uit het boek meeneem is dat ik meer wandelingen aan de lijn ga doen. Nu denk ik altijd dat hij maar echt plezier haalt uit gaan wandelen als hij los loopt op wandeling. Zodat hij zich ten volle kan uitleven. Maar eigenlijk halen honden ook wel voldoening uit aan de lijn wandelen en werk je bovendien aan je band met hem. Dus ipv slechts korte wandelingen aan de lijn (en lange los) ga ik nu ook lange wandelingen aan de lijn doen.

En mijn nieuwe strategie had daarjuist zelfs effect op mijn jongste zoontje. Die wou zijn gilet niet aandoen om buiten te gaan, maar met mijn ijzige volharding, gewoon rustig blijven maar geen vingerbreed wijken, heeft hij die toch gedwee willen aandoen  :mrgreen:

Only say I love you if you mean it. But if you mean it, say it a lot. People forget.

Offline wendy hostyn

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 16946
  • 23532 HV-Punten
  • Geslacht: Vrouw
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #11 Gepost op: augustus 13, 2013, 20:36:13 »
Wel, ik ben daarnet gaan wandelen. Meestal is hij heel opgewonden om te vertrekken. Nu heb ik hem doen zitten en blijven in de keuken terwijl ik me klaarmaakte en wonder boven wonder, het werkte. Hij bleef braaf wachten. Was misschien de eerste choque  :vuistje:

Naar het einde van de wandeling is hij altijd rustig, maar in het begin heel onrustig, in de lijn hangen en zo. In plaats van hem te laten doen en te weten dat het overgaat, heb ik hem nu eens dicht bij mij gehouden en me zo fiks gehouden als die Cesar altijd doet. En dat ging hoor. Hij was vrij snel rustig.

Wat ik ook uit het boek meeneem is dat ik meer wandelingen aan de lijn ga doen. Nu denk ik altijd dat hij maar echt plezier haalt uit gaan wandelen als hij los loopt op wandeling. Zodat hij zich ten volle kan uitleven. Maar eigenlijk halen honden ook wel voldoening uit aan de lijn wandelen en werk je bovendien aan je band met hem. Dus ipv slechts korte wandelingen aan de lijn (en lange los) ga ik nu ook lange wandelingen aan de lijn doen.

En mijn nieuwe strategie had daarjuist zelfs effect op mijn jongste zoontje. Die wou zijn gilet niet aandoen om buiten te gaan, maar met mijn ijzige volharding, gewoon rustig blijven maar geen vingerbreed wijken, heeft hij die toch gedwee willen aandoen  :mrgreen:

ik weet niet waar jij (of CM) dit haalt, maar daar doe ik mijn honden alvast geen plezier mee  :denk: en aangelijnd wandelen om een band te scheppen met je hond is toch ook wel nieuw voor mij... denk dat mijn honden eerder verveeld of gefrustreerd gaan raken door mijn -in hun ogen- ouwe wijventempo waardoor zij constant met ingehouden pas naast mij moeten wandelen.
we geven honden ons huis, onze tijd en onze liefde. Als dank geven zij ons alles...

Offline HildeT

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 7761
  • 2646 HV-Punten
  • Geslacht: Vrouw
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #12 Gepost op: augustus 13, 2013, 20:42:21 »
Goh AD1988, bij ons kan de wereld wel vergaan, in die zin dat als hij de kinderen zou bijten. Dat geeft stress bij ons thuis.

Wendy Hostyn, een band bedoel ik in de zin dat ik met hem bezig ben. Ik heb zo eens traag gestapt, dan wat sneller, hem ook ruimte gegeven om te snuffelen hoor, maar ook met hem bezig geweest. Was geen onverdeeld succes wel. Ik zag hem al raar kijken naar iemand die heel kordaat kwam afgestapt. De man stapte gewoon voorbij hem en Flor ging gewoon even snuffelen, dus goed gelukt dacht ik, tot ik goeiedag knik naar die man en die daar blijkbaar het signaal in ziet om even zijn hand naar Flor uit te steken. Zijn hand was snel teruggetrokken toen Flor er naar uitviel  :doh:

Only say I love you if you mean it. But if you mean it, say it a lot. People forget.

Offline AD1988

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 6899
  • 687 HV-Punten
  • Geslacht: Vrouw
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #13 Gepost op: augustus 13, 2013, 20:45:35 »
Goh AD1988, bij ons kan de wereld wel vergaan, in die zin dat als hij de kinderen zou bijten. Dat geeft stress bij ons thuis.

Wendy Hostyn, een band bedoel ik in de zin dat ik met hem bezig ben. Ik heb zo eens traag gestapt, dan wat sneller, hem ook ruimte gegeven om te snuffelen hoor, maar ook met hem bezig geweest. Was geen onverdeeld succes wel. Ik zag hem al raar kijken naar iemand die heel kordaat kwam afgestapt. De man stapte gewoon voorbij hem en Flor ging gewoon even snuffelen, dus goed gelukt dacht ik, tot ik goeiedag knik naar die man en die daar blijkbaar het signaal in ziet om even zijn hand naar Flor uit te steken. Zijn hand was snel teruggetrokken toen Flor er naar uitviel  :doh:

Sorry HildeT, wist niet dat het in die mate was  :silenced: ik heb niks gezegd dus  :silenced: kan absoluut begrijpen dat er stress hier uit voortkomt.. Misschien is het ook geen slecht idee om een goede GT te raadplegen, iemand wiens aanpak past bij je hond en bij zijn moeilijkheden die hij ervaart.. Ik duim dat jullie er allemaal samen uitkomen!

Offline tina1978

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 6749
  • 718 HV-Punten
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #14 Gepost op: augustus 13, 2013, 20:48:05 »
ik weet niet waar jij (of CM) dit haalt, maar daar doe ik mijn honden alvast geen plezier mee  :denk: en aangelijnd wandelen om een band te scheppen met je hond is toch ook wel nieuw voor mij... denk dat mijn honden eerder verveeld of gefrustreerd gaan raken door mijn -in hun ogen- ouwe wijventempo waardoor zij constant met ingehouden pas naast mij moeten wandelen.

Aangezien mijn honden nog nooit hebben losgelopen, ga ik hier even op reageren. Op drukke plekken zitten ze aan een korte lijn. Anders lopen ze altijd aan een flexi of lange lijn (15M). Dan moeten ze echt niet naast me lopen, ze doen hun zin en ik vlieg er wel achter :mrgreen: Het is maar wat ze gewend zijn, hier zijn ze niet gefrustreerd, ik heb hier nog nooit eentje frustratie gedrag weten stellen. En sowieso zijn ze in de zomer maar droopy's.(energiepeil is quasi nihil) Zolang ze in de winter hun massa's aan energie maar kwijt kunnen met te steppen en fietsen, heb ik geen probleem, dus nee, voor mij is loslopen van geen belang. (maar wat cm zegt over de band daardoor te versterken, daar geloof ik geen bal van)


Wat betreft het kalm en rustig zijn. Ik ben een rustige mens. Mijn honden ook. (op hs al de opmerking gekregen toch te proberen om iets meer leven in m'n hond en mezelf te krijgen :mrgreen: zo relaxed zijn we dus, ietske té) Maar bon, daarom doen ze nog niet wat ik wil, hoor. Als er wat afleiding is (beestjes, whatever) mag ik nog zo relaxed en zen zijn, hun goesting doen ze dan toch :lol:

Offline wendy hostyn

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 16946
  • 23532 HV-Punten
  • Geslacht: Vrouw
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #15 Gepost op: augustus 13, 2013, 20:50:43 »
Goh AD1988, bij ons kan de wereld wel vergaan, in die zin dat als hij de kinderen zou bijten. Dat geeft stress bij ons thuis.

Wendy Hostyn, een band bedoel ik in de zin dat ik met hem bezig ben. Ik heb zo eens traag gestapt, dan wat sneller, hem ook ruimte gegeven om te snuffelen hoor, maar ook met hem bezig geweest. Was geen onverdeeld succes wel. Ik zag hem al raar kijken naar iemand die heel kordaat kwam afgestapt. De man stapte gewoon voorbij hem en Flor ging gewoon even snuffelen, dus goed gelukt dacht ik, tot ik goeiedag knik naar die man en die daar blijkbaar het signaal in ziet om even zijn hand naar Flor uit te steken. Zijn hand was snel teruggetrokken toen Flor er naar uitviel  :doh:

maar dat kan toch ook los?

ik weet niet of ik helemaal mee ben in jouw verhaal, maar uitvallen ga je niet kunnen oplossen door alleen maar rustig te blijven en roedelleider te worden. zoiets vraagt ook veel training. en elke keer hij succes ervaart met zijn uitval wordt zijn gedrag enkel maar versterkt, of je nu leider bent of niet verandert daar weinig aan. dat is mijn visie daarop he  :wink:
we geven honden ons huis, onze tijd en onze liefde. Als dank geven zij ons alles...

Offline HildeT

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 7761
  • 2646 HV-Punten
  • Geslacht: Vrouw
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #16 Gepost op: augustus 13, 2013, 20:51:27 »
Sorry HildeT, wist niet dat het in die mate was  :silenced: ik heb niks gezegd dus  :silenced: kan absoluut begrijpen dat er stress hier uit voortkomt.. Misschien is het ook geen slecht idee om een goede GT te raadplegen, iemand wiens aanpak past bij je hond en bij zijn moeilijkheden die hij ervaart.. Ik duim dat jullie er allemaal samen uitkomen!

Oh dat is al jaren aan de gang hoor. Van sinds onze oudste zoon begon te kruipen en die is ondertussen al 5 jaar. Flor heeft hier zelfs al in het herplaatsershoekje gestaan, maar we blijven toch maar verder doen. GT is ook al geweest hoor. Bij Lennert was het ergste gevaar geweken als hij 3 jaar was. Wout is nu 2,5 jaar dus ik hoop dat we binnenkort weer wat geruster kunnen leven.

Only say I love you if you mean it. But if you mean it, say it a lot. People forget.

Offline wendy hostyn

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 16946
  • 23532 HV-Punten
  • Geslacht: Vrouw
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #17 Gepost op: augustus 13, 2013, 20:53:32 »
Aangezien mijn honden nog nooit hebben losgelopen, ga ik hier even op reageren. Op drukke plekken zitten ze aan een korte lijn. Anders lopen ze altijd aan een flexi of lange lijn (15M). Dan moeten ze echt niet naast me lopen, ze doen hun zin en ik vlieg er wel achter :mrgreen: Het is maar wat ze gewend zijn, hier zijn ze niet gefrustreerd, ik heb hier nog nooit eentje frustratie gedrag weten stellen. En sowieso zijn ze in de zomer maar droopy's.(energiepeil is quasi nihil) Zolang ze in de winter hun massa's aan energie maar kwijt kunnen met te steppen en fietsen, heb ik geen probleem, dus nee, voor mij is loslopen van geen belang. (maar wat cm zegt over de band daardoor te versterken, daar geloof ik geen bal van)


Wat betreft het kalm en rustig zijn. Ik ben een rustige mens. Mijn honden ook. (op hs al de opmerking gekregen toch te proberen om iets meer leven in m'n hond en mezelf te krijgen :mrgreen: zo relaxed zijn we dus, ietske té) Maar bon, daarom doen ze nog niet wat ik wil, hoor. Als er wat afleiding is (beestjes, whatever) mag ik nog zo relaxed en zen zijn, hun goesting doen ze dan toch :lol:

klopt. nu, die van mij zijn dat niet gewoon om uren aangelijnd te wandelen. ik zou er zelf ook zot van worden denk ik... ex-opvanger Bella kon ook niet los, dus die wist ook niet beter dan aangelijnd te wandelen en dat ging prima.
we geven honden ons huis, onze tijd en onze liefde. Als dank geven zij ons alles...

Offline AD1988

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 6899
  • 687 HV-Punten
  • Geslacht: Vrouw
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #18 Gepost op: augustus 13, 2013, 20:54:24 »
Oh dat is al jaren aan de gang hoor. Van sinds onze oudste zoon begon te kruipen en die is ondertussen al 5 jaar. Flor heeft hier zelfs al in het herplaatsershoekje gestaan, maar we blijven toch maar verder doen. GT is ook al geweest hoor. Bij Lennert was het ergste gevaar geweken als hij 3 jaar was. Wout is nu 2,5 jaar dus ik hoop dat we binnenkort weer wat geruster kunnen leven.

Ik hoop mee voor jullie  :shifty:

Offline Liekeuh

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 13513
  • 796 HV-Punten
  • Geslacht: Vrouw
  • ...
Re: Reflectie over mezelf als roedelleider
« Reactie #19 Gepost op: augustus 13, 2013, 20:56:01 »
HildeT, heb je al met een GT gewerkt, in plaats van een boek van CM te lezen?  (Ik ken je situatie niet, maar een hond die naar een kind zou durven bijten, heeft volgens mij persoonlijke begeleiding nodig ...)

Bovendien dat kalm en assertief. Kalm ben ik niet. Assertief wel. Saint is een nerveus hondje. En heeft des te meer problemen gehad met zijn hormonen.

Ik doe op zich niets anders met Malibu dan met Saint. Met Malibu lukt het trainen en de band wel. Met Saint heb ik pas héél laat (na zijn 1 jaar...) een band gekregen, ondanks al mijn pogingen en op zijn 5 maand (leeftijd van Malibu nu :-) ) zat ik al met mijn handen in mijn haren van onmacht (oh wat was het een leuke tijd  :lol: )

Der zijn nu eenmaal bepaalde factoren die je niet in de hand hebt :-)

 


Duck hondenvoeding op Hondenvrienden.be



De website Hondenvrienden.be maakt gebruik van cookies.
Door verder te surfen op Hondenvrienden.be gaat u akkoord met het gebruik van deze cookies.
Na het inloggen of registreren verdwijnt deze melding.
SimplePortal 2.3.6 © 2008-2014, SimplePortal