collapse

Auteur Topic: Kennelsyndroom  (gelezen 821 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline Gioia

  • startende hondenvriend
  • *
  • Berichten: 8
  • Geslacht: Man
Kennelsyndroom
« Gepost op: oktober 17, 2018, 10:49:43 »
Hey,

Sommigen van jullie herinneren zich misschien nog lijn vorige posts.

Mijn Mechelaar van 16 weken ondertussen die niet wou wandelen of spelen en alleen maar binnen haar behoeftes doet heeft volgens de gedragstherapeut kennelsyndroom.

Betert dit? Gaat de over? Gaat ze altijd blijven binnen doen? Ik heb al verhalen gehoord overd dat men de hond beter kan laten inslapen maar de gedachte alleen al maken me misselijk. Heeft iemand tips? Goede raad?

Dankuwel


Offline Nigra

  • Global-Moderator
  • *
  • Berichten: 18244
  • Geslacht: Vrouw
  • di Amici Eterna...
    • lagotto romagnolo
Re: Kennelsyndroom
« Reactie #1 Gepost op: oktober 17, 2018, 11:03:36 »
inslapen  :eh: :eh: :shock:
met véél, heel veel geduld komt dat goed...
ik heb wat het gevoel dat je teveel vraagt van je pup...ze moet alles leren kennen en dat kan enkel met veel geduld, gezien ze nogal angstig is denk je dat je minder druk op haar moet leggen...ze snapt niet wat je van haar wil, dat moet je haar leren maar dat lukt niet als ze bang is...
ik denk dat bij de fokker één en ander niet helemaal goed verlopen is  :weetniet:

Offline Fay-Heathcliff

  • hondenvriend pro
  • *
  • Berichten: 3468
  • Geslacht: Vrouw
    • SchapendrijvenWestVlaanderen
Re: Kennelsyndroom
« Reactie #2 Gepost op: oktober 17, 2018, 11:31:32 »
Inderdaad, zoals iedereen al zei : veel geduld.
Ik vraag mij eigenlijk af of jullie een tuin hebben waar de pup kan vrij rond lopen ...  :denk:
Op 14 weken oud van omgeving moeten veranderen waar alles nieuw is (halsband, leiband, wandelen ... ) heeft een grote impact. Laat de pup zich eerst aanpassen en leg daarna de nadruk op buiten aan de leiband leren plassen.
Wij hebben er 1 die 10 maand was, weinig indrukken op gedaan had en onzindelijk was ... en dat is allemaal goed gekomen met veel tijd geven en weinig druk op leggen.
Momenteel hebben wij 3 pups van 6.5 maand, die zijn zindelijk, maar die gaan ook niet plassen aan de leiband omdat ze dat niet gewend zijn. Op wedstrijd wil dit dus zeggen dat we er al bijna een ganse dag zijn voor ze eindelijk plassen.
Haast je langzaam en laat eerst het vertrouwen tussen jullie groeien, later kan er nog van alles aangeleerd worden ... ook zindelijkheid. (Waarmee ik niet wil zeggen dat je die nu overal in huis moet laten haar behoefte doen, maar wel dat het geen bron van frustratie mag worden, want dat voelt die pup ook aan. Verder uitlaten en hopen op een plasje/kakje, maar komt het niet, dan is het ook zo en geen ramp.Dat wil alleen maar zeggen dat de volgende uitlaat wat eerder moet gebeuren ... )

Offline maart

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 36916
  • Geslacht: Vrouw
Re: Kennelsyndroom
« Reactie #3 Gepost op: oktober 17, 2018, 11:34:12 »
vreesde het al.
Heel veel geduld hebben, maar tevens levenskwaliteit van de hond wel in het oog houden. NIemand zit te wachten op een volwassen panische mechel.  :wink:

Offline Steve

  • hondenvriend pro
  • *
  • Berichten: 3917
  • Geslacht: Man
    • Jachthondenkennel "des Senteurs du Ciel"
Re: Kennelsyndroom
« Reactie #4 Gepost op: oktober 17, 2018, 12:55:24 »
Verstijft je pup als ze jou ziet? Verstijfde ze toen de gedragstherapeut langs kwam? Heb jij de indruk dat ze quasi constant angst heeft voor mensen en voor zowat alle andere "normale" dingen (zoals simpelweg de spullen in je huis, voorbijrijdende fietsers/auto's, het alarm van een wekker dat afgaat, de televisie/radio, ...)?

Indien nee op deze vragen dan is het onwaarschijnlijk dat ze kennelsyndroom heeft want die quasi constante panische angst voor ongeveer alles is juist het definiërende kenmerk van kennelsyndroom. Dat ze niet spontaan naar je toe komt en met je wilt spelen kan een gevolg van gebrekkige socialisatie zijn maar is an sich geen kennelsyndroom. Ik lees ook nergens in je vorige berichten dat ze panische angst voor jou heeft: ik meen me zelfs te herinneren dat je ergens schreef dat ze zich bijvoorbeeld wel bij jou in de buurt legt om te slapen. Dat is atypisch gedrag voor een hond met kennelsyndroom (die voelt zich namelijk totaal niet comfortabel bij jou en zal dus eerder aan de andere kant van de kamer of, als ze dat kan, zelfs in een andere kamer gaan slapen).

Kortom: gewoon stoppen met vanalles en nog wat van je pup te eisen of te verwachten en niets anders meer doen dan gewoon aan de band met je hond werken door gewoon samen quality time door te brengen (dat kan beginnen met gewoon wat strelen als ze bij jou in de buurt komt, het geven van een snoepje als ze in je buurt komt, het geven van haar eten uit jou hand, ... ). Doe dit zoveel mogelijk en ZONDER enige vorm van druk of training of wat dan ook. Pas als je een GOEDE band met je pup hebt, kan je beginnen nadenken over de rest maar ook die dingen leer je zonder druk en volledig beloningsgericht aan. Het kan echter MAANDEN duren vooraleer je daar mee kan beginnen als je pup een slechte start in het leven gekregen heeft bij de fokker.

Doet ze binnen haar behoefte: geen tamtam rond maken, gewoon rustig opnemen (desnoods terwijl ze nog met haar behoeften bezig is), er mee naar buiten gaan en haar daar haar behoeften verder laten doen (als het nog nodig is en, indien ja, belonen met snoepje), dan terug naar binnen. Doet ze het weer binnen: herhaal het voorstaande en doe dit desnoods (en ALTIJD rustig) honderden keren...

Heb je echter wel ja op bovenstaande vragen moeten beantwoorden dan heb je helaas grote kans op een hond met kennelsyndroom (afkomstig van een fokker die ZWAAR gefaald heeft want om het zo ver te laten komen moet hij/zij de pups eigenlijk 8 weken lang ergens afgezonderd gehouden hebben met een absoluut minimum of zelfs compleet gebrek aan menselijke interactie in een zéér prikkelarme omgeving zoals bijvoorbeeld een schuur, een afgesloten kamer, de kelder, ...). Eerlijk gezegd is de prognose dan niet goed: zo'n honden hebben een cruciaal onderdeel in de socialisatie gemist (namelijk: gewenning aan mensen en alledaagse zaken). Als de hond constant in angst leeft dan kan je eerst nog proberen het probleem op te lossen met medicatie (te bespreken met een DA). Werkt ook dat niet dan is euthanasie inderdaad vaak de enigste humane (maar inderdaad ook voor jou zeer pijnlijke) oplossing.

Maar voor de duidelijkheid: dit is niet van achter een computerscherm te beoordelen. Enkel jij kan zelf bepalen of jou hond een waardig leven leidt/kan leiden en enkel jij zult op basis daarvan een beslissing moeten nemen. Dat gezegd zijnde: bij een pup van 16 weken zou ik nog niet meteen al té drastische conclusies trekken!

Offline barbera

  • geavanceerde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 1387
  • Geslacht: Vrouw
  • groeten Barbera
Re: Kennelsyndroom
« Reactie #5 Gepost op: oktober 17, 2018, 13:19:10 »
Verstijft je pup als ze jou ziet? Verstijfde ze toen de gedragstherapeut langs kwam? Heb jij de indruk dat ze quasi constant angst heeft voor mensen en voor zowat alle andere "normale" dingen (zoals simpelweg de spullen in je huis, voorbijrijdende fietsers/auto's, het alarm van een wekker dat afgaat, de televisie/radio, ...)?

Indien nee op deze vragen dan is het onwaarschijnlijk dat ze kennelsyndroom heeft want die quasi constante panische angst voor ongeveer alles is juist het definiërende kenmerk van kennelsyndroom. Dat ze niet spontaan naar je toe komt en met je wilt spelen kan een gevolg van gebrekkige socialisatie zijn maar is an sich geen kennelsyndroom. Ik lees ook nergens in je vorige berichten dat ze panische angst voor jou heeft: ik meen me zelfs te herinneren dat je ergens schreef dat ze zich bijvoorbeeld wel bij jou in de buurt legt om te slapen. Dat is atypisch gedrag voor een hond met kennelsyndroom (die voelt zich namelijk totaal niet comfortabel bij jou en zal dus eerder aan de andere kant van de kamer of, als ze dat kan, zelfs in een andere kamer gaan slapen).

Kortom: gewoon stoppen met vanalles en nog wat van je pup te eisen of te verwachten en niets anders meer doen dan gewoon aan de band met je hond werken door gewoon samen quality time door te brengen (dat kan beginnen met gewoon wat strelen als ze bij jou in de buurt komt, het geven van een snoepje als ze in je buurt komt, het geven van haar eten uit jou hand, ... ). Doe dit zoveel mogelijk en ZONDER enige vorm van druk of training of wat dan ook. Pas als je een GOEDE band met je pup hebt, kan je beginnen nadenken over de rest maar ook die dingen leer je zonder druk en volledig beloningsgericht aan. Het kan echter MAANDEN duren vooraleer je daar mee kan beginnen als je pup een slechte start in het leven gekregen heeft bij de fokker.

Doet ze binnen haar behoefte: geen tamtam rond maken, gewoon rustig opnemen (desnoods terwijl ze nog met haar behoeften bezig is), er mee naar buiten gaan en haar daar haar behoeften verder laten doen (als het nog nodig is en, indien ja, belonen met snoepje), dan terug naar binnen. Doet ze het weer binnen: herhaal het voorstaande en doe dit desnoods (en ALTIJD rustig) honderden keren...

Heb je echter wel ja op bovenstaande vragen moeten beantwoorden dan heb je helaas grote kans op een hond met kennelsyndroom (afkomstig van een fokker die ZWAAR gefaald heeft want om het zo ver te laten komen moet hij/zij de pups eigenlijk 8 weken lang ergens afgezonderd gehouden hebben met een absoluut minimum of zelfs compleet gebrek aan menselijke interactie in een zéér prikkelarme omgeving zoals bijvoorbeeld een schuur, een afgesloten kamer, de kelder, ...). Eerlijk gezegd is de prognose dan niet goed: zo'n honden hebben een cruciaal onderdeel in de socialisatie gemist (namelijk: gewenning aan mensen en alledaagse zaken). Als de hond constant in angst leeft dan kan je eerst nog proberen het probleem op te lossen met medicatie (te bespreken met een DA). Werkt ook dat niet dan is euthanasie inderdaad vaak de enigste humane (maar inderdaad ook voor jou zeer pijnlijke) oplossing.

Maar voor de duidelijkheid: dit is niet van achter een computerscherm te beoordelen. Enkel jij kan zelf bepalen of jou hond een waardig leven leidt/kan leiden en enkel jij zult op basis daarvan een beslissing moeten nemen. Dat gezegd zijnde: bij een pup van 16 weken zou ik nog niet meteen al té drastische conclusies trekken!

Super dat je zo'n tijd hebt gestoken in je volledige verhaal.

@topicstarter: heb geduld. Ik heb Pinda (herplaatser van twee) nu al een jaar en ben al die tijd al bezig met 'heropvoeden'. Nu pluk ik steeds meer vruchten omdat de band supergoed is geworden. Zijn haar gedragsproblemen over? Nee, maar we genieten van elkaar en zijn beiden happy en dat vind ik het belangrijkste

Offline Gioia

  • startende hondenvriend
  • *
  • Berichten: 8
  • Geslacht: Man
Re: Kennelsyndroom
« Reactie #6 Gepost op: oktober 17, 2018, 13:20:37 »
Verstijft je pup als ze jou ziet? Verstijfde ze toen de gedragstherapeut langs kwam? Heb jij de indruk dat ze quasi constant angst heeft voor mensen en voor zowat alle andere "normale" dingen (zoals simpelweg de spullen in je huis, voorbijrijdende fietsers/auto's, het alarm van een wekker dat afgaat, de televisie/radio, ...)?

Indien nee op deze vragen dan is het onwaarschijnlijk dat ze kennelsyndroom heeft want die quasi constante panische angst voor ongeveer alles is juist het definiërende kenmerk van kennelsyndroom. Dat ze niet spontaan naar je toe komt en met je wilt spelen kan een gevolg van gebrekkige socialisatie zijn maar is an sich geen kennelsyndroom. Ik lees ook nergens in je vorige berichten dat ze panische angst voor jou heeft: ik meen me zelfs te herinneren dat je ergens schreef dat ze zich bijvoorbeeld wel bij jou in de buurt legt om te slapen. Dat is atypisch gedrag voor een hond met kennelsyndroom (die voelt zich namelijk totaal niet comfortabel bij jou en zal dus eerder aan de andere kant van de kamer of, als ze dat kan, zelfs in een andere kamer gaan slapen).

Kortom: gewoon stoppen met vanalles en nog wat van je pup te eisen of te verwachten en niets anders meer doen dan gewoon aan de band met je hond werken door gewoon samen quality time door te brengen (dat kan beginnen met gewoon wat strelen als ze bij jou in de buurt komt, het geven van een snoepje als ze in je buurt komt, het geven van haar eten uit jou hand, ... ). Doe dit zoveel mogelijk en ZONDER enige vorm van druk of training of wat dan ook. Pas als je een GOEDE band met je pup hebt, kan je beginnen nadenken over de rest maar ook die dingen leer je zonder druk en volledig beloningsgericht aan. Het kan echter MAANDEN duren vooraleer je daar mee kan beginnen als je pup een slechte start in het leven gekregen heeft bij de fokker.

Doet ze binnen haar behoefte: geen tamtam rond maken, gewoon rustig opnemen (desnoods terwijl ze nog met haar behoeften bezig is), er mee naar buiten gaan en haar daar haar behoeften verder laten doen (als het nog nodig is en, indien ja, belonen met snoepje), dan terug naar binnen. Doet ze het weer binnen: herhaal het voorstaande en doe dit desnoods (en ALTIJD rustig) honderden keren...

Heb je echter wel ja op bovenstaande vragen moeten beantwoorden dan heb je helaas grote kans op een hond met kennelsyndroom (afkomstig van een fokker die ZWAAR gefaald heeft want om het zo ver te laten komen moet hij/zij de pups eigenlijk 8 weken lang ergens afgezonderd gehouden hebben met een absoluut minimum of zelfs compleet gebrek aan menselijke interactie in een zéér prikkelarme omgeving zoals bijvoorbeeld een schuur, een afgesloten kamer, de kelder, ...). Eerlijk gezegd is de prognose dan niet goed: zo'n honden hebben een cruciaal onderdeel in de socialisatie gemist (namelijk: gewenning aan mensen en alledaagse zaken). Als de hond constant in angst leeft dan kan je eerst nog proberen het probleem op te lossen met medicatie (te bespreken met een DA). Werkt ook dat niet dan is euthanasie inderdaad vaak de enigste humane (maar inderdaad ook voor jou zeer pijnlijke) oplossing.

Maar voor de duidelijkheid: dit is niet van achter een computerscherm te beoordelen. Enkel jij kan zelf bepalen of jou hond een waardig leven leidt/kan leiden en enkel jij zult op basis daarvan een beslissing moeten nemen. Dat gezegd zijnde: bij een pup van 16 weken zou ik nog niet meteen al té drastische conclusies trekken!
Het antwoord is inderdaad nee, ze heeft wel tot haar 15 weken apart in een stal gezeten. Dankuwel voor de hulp

Offline Nigra

  • Global-Moderator
  • *
  • Berichten: 18244
  • Geslacht: Vrouw
  • di Amici Eterna...
    • lagotto romagnolo
Re: Kennelsyndroom
« Reactie #7 Gepost op: oktober 17, 2018, 14:12:48 »
en dat is de oorzaak van je probleem nu...ze heeft in die 15 weken zo goed als niet geleerd, dus geef haar nu de tijd om haar achterstand in te halen...
en een les: pups horen niet in een stal apart...

Offline tara

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 5163
  • Geslacht: Vrouw
Re: Kennelsyndroom
« Reactie #8 Gepost op: oktober 17, 2018, 14:54:17 »
Erg,om je pups zoveel te onthouden als "fokker".
Maar geef je pup gewoon tijd, alles rustig opbouwen, eerst moet ze wennen aan mensen en de omgeving.
Hou voor ogen dat ze niks,maar dan ook niks kent, neem daarbij haar leeftijd, wat het moment is dat ze zowiezo al wat weigerachtig staan tegenover veel dingen, dan weet je dat ze nog veel zal moeten inhalen.
Maar ik ben er zeker van, met veel geduld, dat het goedkomt.

Offline Thellozorra

  • hondenvriend pro
  • *
  • Berichten: 4492
  • Geslacht: Vrouw
Re: Kennelsyndroom
« Reactie #9 Gepost op: oktober 17, 2018, 15:29:47 »
Ik weet wel dat je ook wel kunt googelen, maar mss heb je er niet zo veel tijd voor, mss heb je hier wel wat aan https://123tinki.com/nl-nl/blog/wat-kun-je-doen-als-je-hond-kennelsyndroom-heeft/

 


Volg ons op instagram



De website Hondenvrienden.be maakt gebruik van cookies.
Door verder te surfen op Hondenvrienden.be gaat u akkoord met het gebruik van deze cookies.
Na het inloggen of registreren verdwijnt deze melding.
SimplePortal 2.3.6 © 2008-2014, SimplePortal