collapse

Auteur Topic: Wanhopig: wat moet ik toch doen  (gelezen 760 keer)

0 leden en 1 gast bekijken dit topic.

Offline anoniem

  • Moderator
  • *
  • Berichten: 0
Wanhopig: wat moet ik toch doen
« Gepost op: januari 19, 2020, 17:04:00 »
Hallo

Ik weet niet wat ik moet doen.

We wonen al langere tijd in ons huidige huis. Ik ben hier lange tijd heel ongelukkig geweest omdat ik niemand kende. En toch als ik naar hier verhuisde zeiden we: dit is onze laatste verhuis. En met de jaren heb ik hier mijn vaste kring opgebouwd en ben ik gelukkig. Ik heb hier mijn leven, ik ben verzot op mijn huis en ik hou echt van deze streek. Alleen is ons huidige huis aan de kleine kant geworden voor het gezin dat we hebben opgebouwd en ideaal gezien begonnen we toch uit te kijken naar een groter huis. Ik had gehoopt om iets in deze regio te vinden en had ook nooit gedacht dat we iets heel snel zouden vinden.

En toch bleek het tegendeel waar. Binnen de maand nadat we besloten een nieuw huis te zoeken, vonden we er eentje. Echt ons droomhuis theoretisch gezien. Groot en prachtig gelegen voor te wandelen met de honden. Echt een uniek pand op zich, want we zijn wel veeleisende zoekers denk ik. Ik was op het eerste zicht dus ongelooflijk enthousiast!
Maar dan gingen we kijken in het huis en mijn enthousiasme verdween meteen. Er is nog heel veel werk in dat huis, en ook bleken er zeer veel buren te zijn. We zouden met 10 verschillende buren overeen moeten komen en gezien we veel honden hebben lijkt me dit een zeer vervelende toestand... Er moet maar 1 / 10 buren zijn die zich ergert aan blaffende honden en we zitten jaren in de miserie. Vroeger hadden we zo'n vervelende buur en ik heb er nog steeds trauma's van. Het is gewoon echt niet leuk als iemand continu zuur komt doen over een hond.

In elk geval, voor mij is het huis (ondanks dat het "op papier perfect is" ) echt een no-go. Ten eerste omdat het 30 minuten verder ligt dan de regio waar we nu wonen, dat wil zeggen dat we opnieuw een nieuw leven moeten opbouwen en dat alle vaste dingen moeten veranderen. Ik ben in mijn leven reeds 10 keer verhuisd dus je kan toch wel begrijpen dat ik bij de vorige verhuis echt zei: dit is voor mij de laatste keer. Ik ben ook echt thuis waar ik nu ben en wil hier gewoon niet weg uit dit dorp. Ik heb me nog nooit ergens zo goed thuis gevoeld als in deze streek en wil hier nooit meer weg. Dit is mijn thuis. Niet perse dit huis (hoewel ik ook echt verzot ben op dit huis), maar op zijn minst deze streek. Het is hier zo mooi en de mensen zijn hier zo vriendelijk en lief.. En de sfeer hier is geweldig.

Voor mijn partner echter, is dat huis een droom. Hij wil ook niets anders meer dan dat huis en na veel ruzie en gedoe, heb ik toegegeven om een bod te doen op het huis. Helaas bezorgt me dit echt super veel stress. De gedachte dat we moeten verhuizen, de gedachte dat we voor een lening moeten kijken, de gedachte dat ik niet meer in dit huis zal wonen.. Dat maakt mij zo verschrikkelijk droevig.. Ik zie het gewoon niet gebeuren. Ik voel meer vrede met de gedachte dat een einde te maken aan mijn relatie, dan te moeten verhuizen.

Mijn partner steunt me niet in mijn smeekbede om niet te verhuizen. Hij is dit huis beu, hij wil een huis dat groot genoeg is voor ons en de gebreken van ons huidige huis vindt hij te hard doorwegen.

Wat moet ik doen? Het nieuwe huis is van ons en ik probeer al maanden vrede te hebben met het feit dat we verhuizen, met het feit dat we naar een heel andere regio verhuizen en dat ik hier alles opnieuw vaarwel moet zeggen en opnieuw iedereen moet leren kennen.. Maar ik krijg er gewoon geen vrede mee. Ik ben doodongelukkig bij de gedachte en de stress ervan vreet aan mij. Het zijn al heel turbulente jaren geweest de voorbije jaren en ik had echt gedroomd om dit jaar eindelijk een "saai" jaar te hebben. Gewoon genieten van kinderen, honden en het doordeweekse leven. Ik hou er ook van hoe iedereen mij gerust laat in het huidige huis (totaal geen last van buren bedoel ik, dit was in ons eerste huis echt een ramp). Maar in plaats daarvan gaan we een heel jaar moeten verbouwen, verhuizen, weer ergens nieuw uitkomen en god weet hoe de buren daar uitdraaien.... Ik heb het gevoel dat ik het echt niet meer trek :cry: Het is zo egoÔstisch van mij en toch kan ik niet anders denken dan zo.

Wat zouden jullie doen? Is het correct van mij dat ik mezelf blijf pushen voor het geluk van mijn partner (afgelopen jaren heeft hij ook veel moeten opgeven voor mij omdat ik enkele jaren heel ernstig ziek ben geweest en nu ben ik genezen en voel ik me schuldig naar hem toe...) of sta ik in mijn recht om gewoon mijn veto te stellen om niet meer uit deze streek te willen gaan?

Ik vind het zo erg voor hem omdat hij al jaren voor mij zorgt als ik zo ziek was en ik begrijp hem echt dat hij nu iets beter wil en nu graag heeft dat het eens volgens zijn manier gebeurt ipv volgens mijn beperkingen te leven. Maar voor mezelf is dit het eerste jaar na mijn ziekte dat ik kan beginnen genieten en ik heb die rust echt nodig. Ook blijf ik wel in een kwetsbaar stadium zowel mentaal als fysiek omdat ik zeg maar voor 60 procent terug hersteld ben en die 40 procent wel moet inleveren aan fysieke activiteiten. Ik merk van mezelf dat ik na de hele situatie ook echt hoog sensitief ben geworden en heel weinig verandering of drukte verdraag. Ik hou ondertussen ook echt enorm van mijn leven zoals het nu is en wil absoluut niet dat het verandert. Na jaren zoeken heb ik hier EINDELIJK mijn draai gevonden. Ik vrees dat als ik die rust niet heb omdat ik nog in zo'n kwetsbaar stadium zit, ik gewoon meteen in een nieuwe depressie val. Want als gevolg van het langdurig fysiek ziek zijn heb ik ook een heel zware depressie gehad en dat wil ik nooit van mijn leven opnieuw meemaken. Daarom wil ik echt gewoon graag rust, stabiliteit en geen verandering... Zoals eerder gezegd voel ik ook dat ik daar enorm gevoel op ben nog (ben nu ongeveer 3 maand "genezen" verklaard zeg maar).

Wat moet ik doen.. We zochten nog maar een maand, dus ik vind het zo lastig om te zegen, we gaan voor dit huis. Ik geloof erin dat we binnen een paar jaar evengoed een ander mooi huis kunnen vinden dat hier in de regio ligt. En dan kan ik meer bijdragen in dat huis... In plaats van nu, nu zal de verbouwing sowieso volledig op mijn partner vallen en ik ga enkel de kinderen kunnen onderhouden, wat me cru gezegd soms ook te veel is als ze echt heel druk zijn :(  Ik wil dat helemaal niet op die manier, ik wil net graag meehelpen... Maar mijn lijf wil nog niet :'( Ik heb dit met ons huidige huis nooit kunnen doen omdat ik toen ziek werd en heb daar al die jaren spijt van gehad.. Ik had graag met alles meegeholpen en mee geschilderd en mee geklust etc, Dat is net het leuke van een verhuis... En nu ga ik het weer opnieuw uit handen moeten geven denk ik en zal alles gedaan zijn voor mij. Ik heb het daar heel moeilijk mee, ik moet het echt zelf mee kunnen doen (of zoals we van plan waren eerst: een huis komen dat reeds instap-klaar is ipv een huis waar je nog alles van kop tot teen moet strippen en opnieuw bouwen!)

Voor mij weegt dus door: 1) te veel buren die mogelijk komen zagen over honden of andere dieren 2) volledig nieuwe regio weer leren kennen, weer dat isolement door 3) een volledige verbouwing inplannen in een tijd waar we al geen tijd hebben voor normaal huishouden en er ook de energie niet voor hebben 4) ik snak naar rust 5) met verbouwen komen ook veel ongekende kosten, dus ik vrees ook dat we een bodemloze geldput openen zo :(  6) ook voor de kinderen verandert alles qua school en we zijn ook daar net zo gelukkig

Voor mijn partner weegt door: 1) het huis is perfect en wanneer vinden we nog zo eentje 2) ik ben dit huis beu in zijn gebreken 3) al de rest maakt niet uit want dat lossen we wel wop

Ik voel me zo schuldig en slecht omdat ik een beetje op mijn eigen handicap bots gevoelsmatig (het hoog sensitieve en het lichamelijke ) , maar tegelijk voel dat ik ook maar 1 lichaam heb en liever in mijn lichaam en gemoedsrust investeer, ook al is dat ten koste van mijn relatie denk ik zelfs soms... Ik wil absoluut niet meer opnieuw verhuizen. Het is voor mij genoeg geweest. Ik wil best verhuizen binnen deze gemeente, maar niet om ergens helemaal opnieuw te beginnen met zo veel vraagtekens naar geld en verbouwen en buren toe. Ik vind het ergens niet correct van mijn partner (hoewel ik hem echt probeer te begrijpen ook) dat hij mij zo pusht om te verhuizen omdat hij eindelijk iets voor zichzelf wil ipv altijd alles voor mij te doen (wat ik echt probeer te begrijpen en daarom steunde ik hem ook aanvankelijk om een bod te doen). Maar helaas nu het echt zover is, voel ik aan alles dat ik liever uit de relatie stap, dan te verhuizen en daar miserabel te zijn..

Wat zouden jullie doen? Je partner steunen of kiezen voor jezelf? :'(


Offline tara

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 5011
  • Geslacht: Vrouw
Re: Wanhopig: wat moet ik toch doen
« Reactie #1 Gepost op: januari 19, 2020, 19:03:25 »
Wat een gevoelige brief.
Zoals je zelf schrijft, er zijn nog zoveel huizen, die misschien ooit voorbij zullen komen, waar jullie alletwee een goed gevoel bij gaan hebben.
Zo hals over kop voor een huis gaan, terwijl je er niet echt aan toe bent, dat zou ik nooit doen.Want op termijn breekt dat zuur op, ik heb het ook ooit meegemaakt.
Ik weet niet of je deze brief aan je vriend kan laten lezen,want daar staat echt wel in, waarom het voor jou zo moeilijk is.
Probeer hem zover te krijgen, dat hij open staat om nog verder rond te kijken, in de buurt waar je graag zou willen blijven wonen.
Een huis kopen is niet zoals een brood kopen he...

Offline maart

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 36352
  • Geslacht: Vrouw
Re: Wanhopig: wat moet ik toch doen
« Reactie #2 Gepost op: januari 19, 2020, 19:36:36 »
Wat een trieste situatie :( ik vind vooral dat je jezelf op de eerste plaats moet zetten.  We leven al maar zo kort, je eigen geluk mag dus wel primeren.
Uiteraard los van kinderen, uiteraard geeft iedereen zijn leven voor een kind, maar kinderen kunnen zich uitstekend aanpassen aan situaties gelukkig.

Je mag me gerust een PB sturen, ik zit ook in een moeilijke situatie (gelukkig makkelijker op te lossen dan de jouwe) maar dan kunnen we samen een potje zelfmedelijden hebben moest dat nodig zijn...

Online runa

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 12686
  • Geslacht: Vrouw
    • De Hansbeekse hoeve
Re: Wanhopig: wat moet ik toch doen
« Reactie #3 Gepost op: januari 19, 2020, 19:51:29 »
Denk aan jezelf. Je zit er nu al bijna door en dan nog een verhuis en verbouwingen, dat hou je niet vol en dat weegt ook op jullie relatie.
Een huis vind je nog wel, ik vind het sowieso geen goed plan om samen een huis te kopen waar slechts een van beide in wil wonen.

Offline Linda G.

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 11478
  • Geslacht: Vrouw
Re: Wanhopig: wat moet ik toch doen
« Reactie #4 Gepost op: januari 19, 2020, 19:59:50 »
Schuldgevoel is geen goede rede om jezelf weg te cijferen . Daar doe jezelf en je partner geen goed aan.
Wat je wel kan doen is eens met die buren gaan praten voor je een beslissing neemt.
Misschien heb je het al gedaan, misschien ook niet. Maar leg aan je partner uit hoe je je voelt. Net zoals je hier bij ons doet.
Vind je dat moeilijk zo een gesprek ? Zet het op papier. Je kan het hier duidelijk zetten.
En als je het in een brief zet, dan kan hij het een paar keer herlezen . Zodat het voor hem ook echt wel duidelijk is dat hij je voor een onmogelijke situatie plaatst.

Online Thellozorra

  • hondenvriend pro
  • *
  • Berichten: 4574
  • Geslacht: Vrouw
Re: Wanhopig: wat moet ik toch doen
« Reactie #5 Gepost op: januari 19, 2020, 20:03:48 »
Volg je gevoel en kijk naar jezelf. Als je denkt dat je het aankunt om alleen voort te doen en als de breuk je lichter te dragen lijkt dan de verhuizing dan zou ik ook voor de breuk gaan. Maar het is mij niet zo duidelijk of je in dat geval in jouw huis kunt blijven wonen? Ik vermoed van niet, die zal wel verkocht moeten worden om het "nieuwe" huis te kopen zeker? Ik weet dat je niet kunt antwoorden zonder je anonimiteit te verliezen, dus deze vragen zijn hypothetisch.

Offline Neverever

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 12702
  • Geslacht: Vrouw
  • Be nice or fuck off.
    • Quincy's Website
Re: Wanhopig: wat moet ik toch doen
« Reactie #6 Gepost op: januari 19, 2020, 20:09:52 »
Ik volg Linda hierin, je moet in de eerste plaats praten met je partner, hoe dan ook, je moet dit communiceren.

Offline petitparis

  • geavanceerde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 1164
  • Geslacht: Vrouw
Re: Wanhopig: wat moet ik toch doen
« Reactie #7 Gepost op: januari 19, 2020, 21:19:16 »
Je bent met 2 in een relatie en als jij zoveel stress ervaart door dit op papier ideale huis te kopen, dan is er iets serieus mis. Dit is geen kleine beslissing en daar moeten jij en je partner voor op dezelfde lijn zitten. Een huis is een veel te grote beslissing om nemen als je er niet 100% achter staat.
Er zijn genoeg huizen en misschien ga je uiteindelijk toch nog van regio moeten veranderen, maar dan moet dit een keuze zijn waar jullie met 2 achter staan.

Offline Perdita

  • verslaafde hondenvriend
  • *
  • Berichten: 16729
  • Geslacht: Vrouw
Re: Wanhopig: wat moet ik toch doen
« Reactie #8 Gepost op: januari 19, 2020, 23:21:45 »
Je geeft al toe aan je partner door te verhuizen terwijl je dat niet wil. En nu moet je dus ook nog eens gaan toegeven door te kiezen voor een huis wat je niet wil? Ik vind niet dat dat kan.
Verhuis dan tenminste pas als jullie een huis vinden dat voor allebei het ideale benaderd.

Ik krijg de indruk dat je partner het wel gewoon is om zijn goesting te krijgen in jullie relatie. Dus het zal niet gemakkelijk zijn om hierin je zegje te kunnen doen.
« Laatst bewerkt op: januari 20, 2020, 18:59:53 door Perdita »

Offline Jolien.

  • begonnen hondenvriend
  • *
  • Berichten: 227
  • Geslacht: Vrouw
Re: Wanhopig: wat moet ik toch doen
« Reactie #9 Gepost op: januari 20, 2020, 15:12:53 »
Bij zo een beslissingen vind ik het echt wel noodzakelijk dat je met 2 achter de aankoop staat. Het is al heel wat dat jij open staat voor een verhuis, ookal ben je blij waar je zit. Maar dat het dan snelsnel moet gaan en een huis moet zijn waar jij niet achter staat, dat snap ik echt niet. Jullie waren, als ik het goed begrijp, op zoek naar een huis dat instapklaar was. Hij verandert dus zomaar 'eisen' die jullie samen hadden. Persoonlijk zou ik met zo een persoonlijkheid, die altijd zijn goesting moet hebben en niet echt rekening houdt met jou, niet kunnen leven. Ik denk dat zoiets toch altijd blijft steken, ook als je nu nog zou doorzetten.

Veel sterkte in ieder geval, en ik hoop dat alles goed voor je uitdraait, wat je ook beslist!

Offline Erik en Pascale

  • hondenvriend pro
  • *
  • Berichten: 4326
Re: Wanhopig: wat moet ik toch doen
« Reactie #10 Gepost op: januari 20, 2020, 22:34:09 »
Toen wij trouwden, 28 jaar geleden, hebben wij afgesproken dat we achter elke grote beslissing volledig achter moesten staan. Had 1 van ons twijfels, ging het niet door. En zo is het gegaan ook. Behalve in 1 'voorval' maar dat hadden we allebei niet voorzien, maar zijn er achteraf gezien wel blij om dat het voorgevallen is (gelukkig maar).

 


Volg ons op instagram



De website Hondenvrienden.be maakt gebruik van cookies.
Door verder te surfen op Hondenvrienden.be gaat u akkoord met het gebruik van deze cookies.
Na het inloggen of registreren verdwijnt deze melding.
SimplePortal 2.3.6 © 2008-2014, SimplePortal